Het wordt misschien een beetje saai voor jullie.

Waarom? Omdat het weer allemaal  van de enorme rotspartijen zijn, deze keer Bryce Cayon national Park.  Deze  canyon lijkt veel op die welke ik hiervoor beschreven heb.
We mochten niet met onze RV de canyon in maar vanaf onze campground reed een shuttle bus er naar toe. Dus luxer kon het niet. Het was ongeveer 15 min. rijden tot  het verste uitkijkpunt. Vandaar zijn we te voet langs de rand van dit ampfitheater gelopen, ca 4 km.. Ook hier rijd je door een bos en zie je helemaal niets dan alleen bomen. Je loopt het pad op,  niets eens erg steil, dan sta je ineens weer voor een helediepe afgrond, waarin dit amfitheater zichtbaar is. Het is zo fantastisch, elke kant die je opkijkt zie je weer wat anders. Loop je 10 meter verder en dan zie weer andere kleuren en vormen. Elke keer denk je nu heb ik het wel gezien, maar toch is dat niet zo als je verder loopt. Elke keer zie je dit schouwspel vanuit een andere richting, door de schaduwen anders vallen of juist de lichtval mooier is. Ongelooflijk..
Ik vind het nog steeds moeilijk om een foto te maken waar je de enorme diepte ook weer kunt geven. Je durft echt niet vlak langs de kant te lopen (er zijn nauwelijks hekjes). Het gaat recht naar beneden en de grond brokkelt onder je voeten af. Ik schat de diameter van dit theater 1.5 of 2 km.
Op de tweede foto ( een beetje links van het midden, zie je dat er een boog is ontstaan. Dat is een tussenfase van het erosieproces. De volgende stap is dat ruimte tussen de pijlers verdwijnt en dan houd je twee hoodoos over. Zo noemen ze de overgebleven rotspilaren.
Na de wandeling hebben we nog in het visitor-center naar een film gekeken waarin ze de canyon lieten zien in de winter. Want het sneeuw en ijs blijft er heel lang liggen vanwege de kou.
Moe en zeer voldaan waren we om half 3 weer bij ons huisje.